Lęk przed bliskością sprawia, że uciekamy z kontaktu. Fizycznie jeszcze jesteśmy z drugim człowiekiem, ale emocjonalnie nas już nie ma.
Ciało się zamraża, myśli odpływają.
W grupie o „syndromie oszusta” podaję przykład, jak ten mechanizm uruchamia się, gdy słyszymy komplementy.
Wiele jest sposobów na to, by unikać wtedy kontaktu – ze sobą samym i z drugim człowiekiem.
Może być tak, że nie umiemy pomieścić przyjemnych uczuć na własny temat – dumy, radości, ekscytacji – bo nie jesteśmy do nich przyzwyczajeni. Chwalono nas za mało albo jedynie w jakimś celu.
Unikamy kontaktu więc na przykład odwracając uwagę mówiącego, deprecjonując siebie – tych sposobów jest bez liku.
W nurcie Gestalt odkrywam swoje: „Jestem tu”, które mogę utrzymywać w spotkaniu z drugim człowiekiem. Nie tylko poświęcając mu uwagę i robiąc na niego miejsce w swoim umyśle i emocjach, ale również poprzez kontakt z moimi własnymi doznaniami, poruszeniami w ciele, emocjami.
Jak to by było dla Ciebie, pozostać w kontakcie, gdy słyszysz komplement? Z jakimi uczuciami jest Ci wtedy najtrudniej się spotkać?
Co możesz zrobić, by docenić dar, z jakim przychodzi drugi człowiek, i jednocześnie przepuścić ten dar przez swój umysł, emocje, ciało?
Bądź dobry, dobra dla siebie ?
Małgosia
PS. Dziś ostatni dzień mikołajkowej zniżki na kursy online z biblioteki, aż 50%. Link TU [KLIK].
Fot. Min(Felix) Xu / Unsplash
