Ciało jest pierwszym męczennikiem chronicznego, ukrytego stresu. Opłaca faktury związane z emocjami, których nie wyrażamy, ilością zadań, jakie na siebie bierzemy i napięciem, jakie przeżywamy, chcąc spełnić oczekiwania innych ludzi. Kiedy zajęci jesteśmy głównie obrabianiem stresu, tracimy zdolność rozróżniania, czym ma sens się przejmować, a czym już nie. Gdzie kończą …
Drastyczne przemarzłam na rowerze w czasie latojesieni, która niedawno dobiegła końca, nie skapnąwszy się, że upał w dzień nie oznacza, że gdy Ziemia obróci się na drugi bok, by zasnąć – nie nastanie równie ciepły wieczór. Wróciłam do domu skostniała i z przeraźliwym bólem uszu. Dowiedziałam się na drodze empirycznej, …
Kiedy kończyliśmy z wrześniową grupą rozwojową pogłębianie relacji z własnym ciałem, naturalnym wydało mi się, że nie możemy go w kolejnym projekcie porzucić. A jeśli cierpi ono z jakichś powodów, to myślę, że najbardziej ze stresu. Nie pytałam dlatego uczestników o wybór kolejnego tematu, bo ten dla mnie prosił się …
Zapraszam Cię serdecznie do grupy rozwojowej online „Radzenie sobie ze stresem”, w której będziemy oswajać stres. Będziemy uczyć się redukować ten chroniczny i sprzymierzać z tym, który wspiera nas w działaniu. *** Co zyskasz dzięki udziałowi w grupie? ? rozwój własnej wewnętrznej siły dzięki wsparciu, ? możliwość uczenia się takiej …
„Potulna jest we mnie, kiedy widzę podniesioną dyrektorską brew na szkoleniu dla zarządu. (…) Jest we mnie, gdy w rozmowie automatycznie robię miejsce dla cudzego dyskomfortu, pomieszczam go i biorę na siebie robotę przywracania mojemu rozmówcy komfortu, zapominając sprawdzić, jak sama się z tym czuję, czy aby na pewno mam …
Kocham moją pracę ? Wracam do kluczowych kompetencji coacha, zebranych i wystandaryzowanych przez ICF, czyli Międzynarodową Federację Coachingu. Porusza mnie każde zdanie z fragmentu o aktywnym słuchaniu, jakim się z Wami dzielę. A zaraz lecę do gabinetu na Bartla 7a/2. Zapraszam tam, ale pracuję także online z klientami z różnych …
Od schyłku sierpnia chodzę z tym słowem. Także za nim i po jego śladach. „Adaptacja” wzięła się z łacińskiego „ad” („do”) i „aptus” („sprawny”, „zdolny”, „właściwy” – chyba tak to można przetłumaczyć najbliżej, choć przyznam, że bardzo w uszach mi dźwięczy angielskie piękne słowo „apt”, które kojarzy mi się ze …
chcę korowodu chcę muzyki chcę konfetti chcę orkiestry marszowej dla tych którzy w milczeniu starają się przetrwać chcę owacji na stojąco dla każdej osoby która budzi się i rusza ku słońcu gdy wewnętrzny cień ciągnie ją do tyłu Rupi Kaur z tomu „dom ciało”
„- Wszyscy mi mówią, że jestem silna – powiedziała kobieta i zaczęła płakać. Dziewczyna, która płakała chwilę wcześniej, popchnęła po podłodze paczkę chusteczek w jej stronę. W głosie tej pierwszej było rozgoryczenie, które tyle razy słyszałam wcześniej i tyle razy później przy zdaniach, w których kobiety mówiły o swojej sile., …
„Jak skończę ten projekt”. „Gdy zauważą mój wkład”. „Kiedy on powie, że świetnie sobie radzę jako kobieta”. „Gdy w końcu zabierze mnie do kina”. „Pewnego dnia przestaną mnie traktować jak bankomat”. I wtedy. Wtedy. W końcu. Będę kimś. A jednak nie. Nadzieje na to, że w końcu zbierze się Rada …
Uśmiechnęłam się, napisawszy ten tytuł. Wyobraziłam sobie dziewczynkę, która biegnie po trawie, rozpędza się i podrywa do lotu, choćby w wyobraźni. Ciało, które „startuje”. Które biegnie na spotkanie. Coś też ląduje, mianowicie moje zaproszenia do grupy skończą się już na dniach, bo energię skieruję na prowadzenie tego projektu. Jeśli woła …
Agnieszka Stein i Gosia Stańczyk pisały, że „potrzebna jest cała wioska”, by wychować dziecko, czyli wsparcie wielu ludzi, by nie wypalić się jako rodzic. I naprawdę tak jest, że do większości spraw w naszym życiu potrzebna jest nam cała wioska. Nasza wioska. To niekoniecznie konkretna grupa czy subkultura, do której …
