Ból przychodzi z prośbą: „zajmij się mną”. I ten, co zjawia się w ciele. W plecach i głowie. W brzuchu i zabieganych nogach, albo tych, które wrastają w ziemię w bezruchu. Ciało nadaje bólem swoje szalone s.o.s., jak tonący na statku przez radiostację, wierząc, że po drugiej stronie ktoś usłyszy. …
Uciekanie od bólu to podstawowy odruch, który zapewnia przetrwanie. Najbardziej ludzki i w pełni uzasadniony instynkt ochrony siebie. Dzięki niemu nie wkładamy ręki do ognia i nie połykamy gwoździ. Czasami jednak ten instynkt robi nas w konia i nie pozwala zająć się sobą. Albo naprawdę o siebie zadbać. To znaczy …
Bardzo mnie ten temat zatrzymał, poruszony na procesie rozwojowym, w którym uczestniczę. Pojęcie „uczucia rzekome” poznałam około roku temu, gdy wzięłam sobie do serca tzw. „język serca” Marshalla Rosenberga. Mam jednocześnie poczucie, że właśnie uczucia rzekome są ogromnie ważne i tak samo wiele opowiadają nam o nas samych. I że …
Jak ona potrafi się kamuflować. Ile trudu nieraz potrzeba by rozpoznać, że to właśnie ona. Przychodzi czasem jako niedorzeczne poczucie winy. Jako nieznośne napięcie, że robiąc rzecz A, nie robi się B. W poirytowaniu, że szklanka upadła, a mleko się rozlało po kuchennym blacie. Puka do drzwi wcale nie delikatnie, …
Myślę, że dla dzieci być widzianym znaczy „istnieć”. Albo „wiedzieć, że się istnieje”. Doświadczać bycia osobą. Potem mogą siebie widzieć, gdy stają się dorosłymi ludźmi. I dostrzegać innych. m #bliskidom
Można czuć się niewidzianym mimo mieszkania pod jednym dachem, pracowania w jednym pokoju, tworzenia jednego projektu. Można się czuć widzianym tylko w małym kawałku. Można patrzeć na innych kontrolnie, naprawczo, przez pryzmat wyobrażeń tego, co się „powinno”, „musi” i „trzeba”. Można patrzeć i nie widzieć. Można żyć w …
Dziś wieczorem spotykamy się z chętnymi uczestniczkami cyklu „Droga do siebie samej” w temacie wspierania innych i siebie samych w odnajdowaniu drogi do strefy kontaktu (w nomenklaturze specjalistów skupionych wokół Bliskiego Miejsca – zielonej strefy regulacji emocjonalnej), a za dwa tygodnie mam nową propozycję warsztatu o (nie)dowalaniu sobie. Będzie on …
Bez bycia w kontakcie – nie ma relacji. Wiele dało mi Rosenbergowe odkrycie, że ocena ten kontakt odcina. I o tym rozmawiamy na warsztatach – jeśli w pierwszych naszych słowach jest ocena, wówczas to wszystko, co powiemy potem, nie zostanie już usłyszane. Ocena zamyka. Nie da się nią dopukać do …
Nie ma gwarancji, że wszystko będzie bajkowo szło jak po maśle, ale zawsze możemy próbować dać sobie to. Być dobrymi dla siebie. I kocham naprawdę słowo „siebie”, które ma tę dwoistość znaczeń: siebie samą/samego i siebie nawzajem. To i to – nie jedno kosztem drugiego. I myślę, że nie da …
Zainspirowała ten tekst dramatyczna dla mnie scena w sklepie. Z udziałem małego chłopczyka, wymęczonego i płaczącego, i jego mamy, która „stawiała mu granice”. I mam poczucie, że to milczenie otoczenia też jest o tym, jak bardzo żyjemy nadal w świecie podwójnych standardów: tego, co wolno wobec dzieci, i tego, jak …
Coraz bardziej, z roku na rok, czas końca grudnia i początku stycznia jest dla mnie czasem wracania do siebie. Wycofania w to, co prywatne i własne. Co nie oznacza zresztą oddzielenia od ludzi – ale poszukiwanie takiego rodzaju kontaktu, który także jest autentyczny i bliski. I mimo że w tym …
