Jeślibym szukała psychoterapeuty/tki dla siebie, czego bym potrzebowała?
Żeby taka osoba ciągle się uczyła i nigdy nie czuła tak gotowa do pracy z ludźmi, by przestać to robić.
Jednocześnie by czuła się na tyle gotowa, by przed spotkaniem ze mną odczuwała ciekawość i entuzjazm, nie zaś lęk.
By sama sięgała po własną terapię i superwizję, i zaglądała pod poszewkę swoich myśli i postaw.
Żeby ciągle poznawała siebie od podszewki i była w ten sposób dla mnie bezpiecznym towarzyszem drogi.
Żeby kochała swoich pacjentów. To znaczy, żeby życzyła im jak najlepiej.
Żeby zabierała ich w swoim sercu i umyśle na długie spacery.
Jednocześnie by miała swoje piękne, prawdziwe życie i takie bogactwo wnętrza, które nie zmusza do zajmowania się cały czas pracą.
Żeby była ludzki iudzka w kontakcie.
Żeby uprawiała jakiś sport albo chociaż ogródek.
Żeby żywiła uczucia wobec osób, którym pomaga, dając im żywą, autentyczną, przytomną obecność.
Żeby słuchała uważnie (bardziej mnie niż własnych hipotez), myślała trzeźwo i miała wystarczająco dużo miejsca w sercu i umyśle na emocje i myśli osoby, którą spotyka na sesji.
Żeby stawała się, z sesji na sesję kimś bliskim.
Mam szczęście spotykać takich specjalistów. Od lat wyznaczają dla mnie niedościgły horyzont dla bycia z drugim człowiekiem.
Bądźcie dobrzy dla siebie
Małgosia
Zdjęcie moje, ze spaceru po Poznaniu 💛
