Gdy rany, jakich doznajemy w naszym życiu, są zbyt trudne do przeżycia lub gdy nie mamy wobec kogo ich przeżyć, ulegają one otorbieleniu.
Julia Cameron w „Drodze Artysty” – przewodniku, który towarzyszy nam w grupie rozwojowej, jaką prowadzę przez jeszcze ponad miesiąc – nazywa ten proces obrastaniem ran w sztywne blizny. W życiu twórczym powodują pogrzebanie własnych talentów.
W życiu w ogóle – niezaopiekowane rany sprawiają, że po kawałeczku tracimy samych siebie. Bez pamięci o sobie, trudno nam być w relacjach czy sięgać po to, co dla nas ważne.
Nieprzeżyte straty chowają się przed naszą świadomością. Nie pamiętamy ich albo umiemy je przywołać tylko językiem reporterskim.
To nie o nas. To o kimś innym, odległym od nas o lata świetlne.
To nie stało się naprawdę.
To było zwykłe.
To przydarza się każdemu, przecież takie były czasy. Tak wygląda młodość.
Nasze rany nie ruszają nas.
W psychoterapii również po kawałeczku odzyskujemy siebie. Proces ten nieuchronnie prowadzi przez troskliwe zaopiekowanie się stratami, czyli opłakanie ich.
Nie samotnie, nie w ciszy własnego pokoju czy łazienkowej podłogi, gdzie nikt nas nie zobaczy, ale w obecności drugiego człowieka. Ten drugi człowiek mieści ból straty, jej rozmiary, złość nad jej bezsensem albo bezradność – razem z nami.
Już nie trzeba jej ukrywać.
Można odzyskać kawałek swojego serca, kawałek siebie.
Opatrzyć go miłością.
Sprawić, by zdrowiał i nabierał sił.
Bądźcie dobrzy dla siebie
Małgosia
Fot. zrobione w Poznaniu podczas ostatniego zjazdu etapu klinicznego szkoły psychoterapii.
