Gdy słucham coraz mocniejszych głosów małych sikorek z naszego domku dla ptaków, myślę sobie, że dzieci bardzo potrzebują móc wyrastać z naszych wyobrażeń o nich.
My – potrzebujemy mieć taką przestrzeń w sobie, by im to umożliwiać i wypuszczać je ku kolejnym etapom życia. Od podnoszenia głowy i siadania, przez naukę chodzenia i pożegnanie z pampersem, po wyjście z przedszkola do szkoły, a potem w wiek nastoletni.
Dajemy im skrzydła, gdy pokazujemy im ich moc oraz gdy mogą nam ufać – bo wtedy zaufają światu.
Usidlamy w za ciasnej ptasiej budce, gdy wymuszamy na nich emocjonalną opiekę nad nami – nad naszą samotnością, czasem wolnym, którego robi się więcej, poczuciem własnej wartości, gdy całe uzależniamy od bycia potrzebnymi naszym dzieciom.
„Puste gniazdo” uczy nas radzić sobie ze stratą. Coś potrzebuje być opłakane, a coś – twórczo zagospodarowane. Pasjami, więziami z innymi dorosłymi ludźmi, a nade wszystko dobrą, opiekuńczą relacją z samymi sobą.
Bądź dobry, dobra dla siebie
Małgosia
PS. Jeśli jesteś w takim miejscu, że potrzebujesz rozwinąć swoją twórczą tożsamość i ubogacić swoją codzienność, zapraszam Cię serdecznie do wspólnej „Drogi Artysty” – przez całą jesień. Szczegóły znajdziesz TU [KLIK].
A głosów naszych sikorek posłuchasz TU [KLIK]. 🙂