„Żyjemy dziś w świecie, któremu bardzo brakuje przerw – tego, co pomiędzy, w międzyczasie. Przyspieszenie likwiduje wszelkie międzyczasy”. (Byung-Chul Han) Jestem obecnie w takim międzyczasie, który tchnie niewygodą – czekam na start etapu klinicznego mojej szkoły psychoterapii, który jeszcze nie ma określonej daty. Czuję tę niewygodę w ciele i umyśle, …
To zdjęcie zrobiła moja córka Ania w 2018 roku. Mam tu najniższą wagę od czasu urodzenia trójki dzieci i wchodzę bez trudu w rozmiar małego „M”. Tylko dlatego, że ciężko choruję. Zimą tamtego roku dostałam nagle gorączki i czuję okropny, rwący ból karku. Pawełek ma wtedy trzy latka i kładę …
Po czym możemy poznać, że żyjemy z „długiem produktywności”? Na przykład po tym, że wstajemy już z poczuciem zaległości. Jest mi to uczucie znane. Są dni, że gdy wstaję, siedzi on na stoliku nocnym obok łóżka, tam, gdzie trzymam telefon, który uruchamia budzik, wyrywający mnie z toni snu. Pobyłabym w …
Nie czekamy dziś na radio, by ustawić zegarki, bo mamy telefony, w których czas jest zawsze bezbłędny. Jednocześnie dzisiaj telefony, bardziej nić cokolwiek innego, kradną nam czas. Otrzymują ten, który poświęcilibyśmy na najkrótsze choćby spotkania z bliskimi ludźmi, na odpoczynek, hobby, rozwój. Sięgamy po prognozę pogody, lądujemy zaś w aplikacji …
Żyjemy w erze skrupulatnego liczenia czasu. Zegarki pokazują nie tylko pory dnia czy godziny, jak kiedyś słoneczne zegary, ale i minuty. Możemy umówić się na spotkanie „za kwadrans szesnasta” albo wyjść z domu „za siedem”. W niektórych zegarkach pędzi jeszcze mała wskazóweczka sekundowa i woła do nas „szybciej, szybciej, zdążaj!”. …
Jakiż ja miałam przypływ wydajności. Gdy wróciłam wczoraj późno wieczorem z gabinetu, najmłodszy dostał kaszlu jak kanonada artylerii*, a średni stwierdził, że idzie wymiotować. Mąż jest od wczoraj przed świtem w delegacji w Warszawie. W ciszy, która miała zrównoważyć moje gotowanie się w środku, wieszałam pranie i kisiłam ogórki (leżały …
Zapisałam tytuł najnowszej grupy rozwojowej „U-wolnij czas” – z kreseczką. Chcę Was bowiem zaprosić do wspólnej drogi, na której naszym celem nie będzie to, żeby zrobić jeszcze więcej, za to w krótszym czasie. Chcę Was zaprosić do robienia rzeczy z głową i z sercem. Do takiego zajmowania się naszą relacją …
Sztuka, tak jak przyroda, koi rany. To pytanie, które często słyszę: co zrobić z tym wszystkim, co według porządku natury powinniśmy byli dostać od bliskich, a tak się nie stało? Czasu nie cofniemy. Nie sprawimy sobie literalnie na nowo młodości, dzieciństwa, wzajemnych zakochań i życia wolnego od porzuceń – gdy …
Kwiecień był miesiącem zakończeń – kończyliśmy także wspólny rozwój w grupie „Czułe odgracanie”. Pisaliście, że była to dla Was grupa, w której udział przekładał się bezpośrednio na jakość Waszego życia. Odzyskiwaliśmy w niej sprawstwo i decyzyjność wobec otaczającej nas przestrzeni. Szukaliśmy sposobów na to, by była piękna, przyjazna i wspierająca. …
Co zrobić, żeby kończenie czegoś ważnego nie było wyłącznie o stracie? Co zrobić, żeby kończenie i stratę również świętować, czyli nadać im znaczenie? Nie przebiec nad nimi jak nad kałużą, odbierając wartość wszystkiemu, co się przeżyło? Ci z Was, którzy włączają się w moje rozwojowe projekty, wiedzą, że świętowanie strat …
„Mam wrażenie, że Cię dobrze znam, jesteś mi bliska”. „Na kartach książki czuję Twoją obecność, słyszę Twój głos”. „Gosia, ta książka jest piękna!”. Ogrzewają moje serce takie informacje zwrotne od Was. Wysyłaliście mi zdjęcia z nią z różnych zakątków książki, z pociągów, samochodów, pokoi hotelowych, z przyrody – z Polski, …
Od czasu wybierania okładki moi koledzy pytali mnie, czy to książka tylko dla kobiet. Uśmiechałam się, że nigdy nie miałam takiego pomysłu. Pisząc ją, opowiadałam o kobietach i mężczyznach, którzy doświadczają trudnych emocji i mają kłopot z ich przeżywaniem – jak każdy z nas. Gdyby to było takie łatwe, nie …
